Advertisement

Forum

De eigen identiteit van de psychotherapeut
  • Martin van Kalmthout
Article
  • 18 Downloads

Samenvatting

Heden ten dage woedt opnieuw een oude discussie over de vraag of psychotherapie een eigenstandig beroep is dan wel deel uitmaakt van een ander beroep, dat van psychiater of klinisch psycholoog (Koerselman & De Nobel, 1999; Van Kalmthout, 1999a, 1999b). In die discussie domineren beleidsmatige, financiële en empirische argumenten (bijvoorbeeld: Hutschemaekers & Neijmeijer, 1998), met op de achtergrond de machtsstrijd tussen beroepsgroepen. Inhoudelijke overwegingen spelen zelden een rol. Dat is vreemd, want als de psychotherapie al een eigenstandig beroep is, kan dat alleen gefundeerd worden op het eigene van de psychotherapie, tegenover het eigene van de psychiatrie, de psychologie, de theologie, de filosofie of nog andere.

Literatuur

  1. Bergin, A. & Garfield, S. (1994). Handbook of psychotherapy and behavior change (4th edition). New York: Wiley.Google Scholar
  2. Dijkhuis, J. (1999). Psychotherapie, een vak voor veel beroepen. Lezing gehouden aan het SPON te Nijmegen, 1 december 1999.Google Scholar
  3. Frank, J. (1974). Persuasion and healing (revised edition). New York: Schocken Books.Google Scholar
  4. Freud, S. (1927). Die Zukunft einer Illusion. Gesammelte Werke (1948), Band XIV (pp. 325-380). London: Imago.Google Scholar
  5. Graste, J. (1997). Zorg voor de psyche. Archeologie van de psychotherapie. Proefschrift KU Nijmegen.Google Scholar
  6. Hanken, A. (1994). Balanceren tussen Boeddha en Freud. Utrecht: Het Spectrum.Google Scholar
  7. Hutschemaekers, G. & Neijmeijer, L. (1998). Beroepen in beweging. Professionalisering en grenzen van een multidisciplinaire GGZ. Utrecht: Trimbosch Instituut.Google Scholar
  8. Kalmthout, M. van (1991). Psychotherapie: Het bos en de bomen. Utrecht: Acco (2e druk 1994. Utrecht: De Tijdstroom).Google Scholar
  9. Kalmthout, M. van (1993). De toekomst van de psychotherapie. De Psycholoog, 28, 109-114.Google Scholar
  10. Kalmthout, M. van (1997). Persoonsgerichte psychotherapie. Utrecht: De Tijdstroom.Google Scholar
  11. Kalmthout, M. van (1998). Metatheorieën. In W. Trijsburg, S. Colijn, E. Collumbien en G. Lietaer (red.), Handboek integratieve psychotherapie, I 1.2-23. Utrecht: Elsevier/De Tijdstroom.Google Scholar
  12. Kalmthout, M. van (1999). De psychotherapeut moet blijven. De Psycholoog, 34, 175-177.Google Scholar
  13. Koerselman, G. (1998). Biologische psychotherapie. Maandblad Geestelijke volksgezondheid, 53, 715-731.Google Scholar
  14. Koerselman, G. & Nobel, L. de (red.) (1999). Beroepen. Themanummer MGv. Maandblad Geestelijke volksgezondheid, 54, 349-434.Google Scholar
  15. Merckelbach, H. (1994). De psychologie kan ook een harde wetenschap zijn. Interview door M. Evenbij in De Volkskrant, 22 oktober 1994.Google Scholar
  16. Verhagen, Commissie (1980). Advies inzake een beleid voor psychotherapie.Google Scholar
  17. Woolfolk, L. (1998). The cure of souls. Science, values, and psychotherapy. San Francisco: Jossey-Bass Publishers.Google Scholar

Copyright information

© Bohn Stafleu van Loghum 2000

Authors and Affiliations

  • Martin van Kalmthout
    • 1
  1. 1.

Personalised recommendations