Advertisement

Handelingsgerichte diagnostiek

De diagnosticus als praktijkwetenschapper
  • Noëlle Pameijer
Chapter

Abstract

Diagnostiek is een essentieel onderdeel van de hulpverlening aan kinderen. Maar welke diagnostische werkwijzen zijn wenselijk en wat hebben hulpverleners en cliënten eraan? Regie in de jeugdzorg stelt bijvoorbeeld dat diagnostici gericht informatie dienen te verzamelen vanuit een heldere vraagstelling en deze op een expliciete en navolgbare wijze dienen te verwerken tot een antwoord op de hulpvraag (Van Yperen, 2003). Bovendien moet de cliënt voortdurend betrokken worden bij de diagnostische besluitvorming. De diagnose dient informatie aan te reiken voor een beargumenteerde besluitvorming over de gewenste hulpverlening. De diagnosticus moet daartoe twee verschillende rollen zien te combineren.

Preview

Unable to display preview. Download preview PDF.

Unable to display preview. Download preview PDF.

Literatuur

  1. Aken, M. van (2006). Zelfrapportage van persoonlijkheid en probleemgedrag door jonge kinderen. Kind en Adolescent, 27 (1), 71–73.Google Scholar
  2. Boer, F. (2002). Diagnosticeren is puzzelen, maar hoeveel stukjes heb je nodig? Kind en Adolescent Praktijk, 1, 4–12.Google Scholar
  3. Bronfenbrenner, U. & Morris, P. (1998). The ecology of developmental processes. In: W. Damon & R.M. Lerner (eds.), Handbook of Childpsychology , Vol. 1.Theoretical model of human development. New York: Wiley.Google Scholar
  4. Bruyn, E.E.J. de, Ruijssenaars, A.J.J.M., Pameijer, N.K. & Aarle, E.J.M. (2003). De diagnostische cyclus: een praktijkleer. Leuven: Acco.Google Scholar
  5. Deno, S.L. (2005). Problem solving assessment. In: R. Brown-Chidsey (Ed.), Assessment for intervention: A problem solving approach (pp. 10–42). New York: The Guilford Press.Google Scholar
  6. Carr, A. (2000). What works with children and adolescents? A critical review of psychological interventions with children, adolescents and their families. Londen: Routledge.Google Scholar
  7. Delfos, M. (2000). Luister je wel naar mij? Gespreksvoering met kinderen tussen 4 en 12 jaar. Amsterdam: Uitgeverij SWP.Google Scholar
  8. Haan, E. de (2000). Het diagnostisch onderzoek: van zoektocht naar de waarheid naar eerste stap in de behandeling. Directieve Therapie, 20, 22–30.Google Scholar
  9. Jong, P. de & Berg, I.K. (2001). De kracht van oplossingen: handwijzer voor oplossingsgerichte gesprekstherapie. Lisse: Swets & Zeitlinger.Google Scholar
  10. Kleer, F. de (2000). Ouderlijk gezag en informatie. NVO Bulletin, 5, 4–7.Google Scholar
  11. Koomen, H. & Pameijer, N. (2007). Diagnostisch proces in het onderwijs: de rol van contextfactoren, veranderbaarheid en positieve elementen. In: K. Verschueren & H. Koomen (red.), Handboek diagnostiek in de leerlingenbegeleiding (pp. 15–39). Antwerpen: Garant.Google Scholar
  12. Lang, G. & Molen, H.T. Van Der (1998). Psychologische gespreksvoering: een basis voor hulpverlening. Baarn: Nelissen.Google Scholar
  13. Nijnatten, C. van & Elbers, E. (2006). Communicatie in orthopedagogische situaties. Tijdschrift voor Orthopedagogiek, 45 (3), 103–115.Google Scholar
  14. NIP (2007). Beroepscode voor psychologen. Amsterdam: Nederlands Instituut van Psychologen.Google Scholar
  15. NVO (1995). Beroepscode. Utrecht: Nederlandse Vereniging van Pedagogen en Onderwijskundigen.Google Scholar
  16. Pameijer, N. (2002). Handelingsgerichte diagnostiek bij kinderen: de rol van beschermende factoren. Psychopraxis, 4 (1), 14–21.CrossRefGoogle Scholar
  17. Pameijer, N.K. (2000). Richtlijnen voor handelingsgerichte diagnostiek. In: P.J.M. Prins & N.K. Pameijer (Red.), Protocollen in de jeugdzorg. Richtlijnen voor diagnostiek, indicatiestelling en interventie (pp. 15–38). Lisse: Swets & Zeitlinger.Google Scholar
  18. Pameijer, N.K. & Beukering, J.T.E van (2004). Handelingsgerichte diagnostiek: een praktijkmodel voor diagnostiek en advisering bij onderwijsleerproblemen. Leuven: Acco.Google Scholar
  19. Pameijer, Noëlle (2008a). Zonder diagnostiek geen behandeling ? Kind en Adolescent Praktijk, 1, 27–37.CrossRefGoogle Scholar
  20. Pameijer, N. (2008b). Handelingsgericht classificeren in het onderwijs. Tijdschrift voor Orthopedagogiek, 47, 100–116.Google Scholar
  21. Pas, A. Van Der (2003). A serious case of neglect: the parental experience of child rearing. Delft: Eburon.Google Scholar
  22. Terpstra, J. & Paternotte A. (2002). Het roer moet om: kracht van ouders moet beter benut. Balans Belang, 15 , 2–6.Google Scholar
  23. Winter, M. de (2000). Beter maatschappelijk opvoeden. Hoofdlijnen van een eigentijdse participatiepedagogiek. Assen: Van Gorcum.Google Scholar
  24. Yperen, T.A. van (2003). Gaandeweg. Utecht: NIZW Uitgeverij.Google Scholar

Copyright information

© Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Uitgeverij 2009

Authors and Affiliations

  • Noëlle Pameijer

There are no affiliations available

Personalised recommendations