Advertisement

Transmurale zorgmodellen: eerste verkenningen

  • I. P. J. Huijnen
  • D. Keizer
  • C. M. van Gestel
Chapter

Samenvatting

In de gezondheidszorg zijn veel (peri- en para)medische behandelaars die zich richten op de behandeling van patiënten met chronische pijn. Echter, de zorg is momenteel versnipperd en onvoldoende op elkaar afgestemd, waardoor mogelijk ondoelmatige en ook onnodig dure zorg wordt aangeboden. Dit leidt tot frustratie bij patiënten en hulpverleners. Dit kan worden ondervangen door samen te werken, met als doel de patiënt op de juiste plek de juiste zorg aan te bieden. In de Zorgstandaard chronische pijn wordt richting gegeven aan de visie ten aanzien van pijn en op de inrichting van de zorg om de samenwerking te bevorderen. In de zorgstandaard wordt een ‘stepped care’-model beschreven, waarin de integrale behandeling op maat wordt ingepast op basis van de ernst van de klachten, de mogelijkheden van de patiënt en de ervaringen met eerdere behandelingen. Hierdoor ontstaat een netwerk van zorgverleners betrokken bij patiënten met chronische pijn. In dit hoofdstuk worden voorbeelden van samenwerkingsvormen beschreven. Ook worden knelpunten beschreven die deze samenwerking belemmeren.

Literatuur

  1. Bekkering, G. E., Bala, M. M., Reid, K., Kellen, E., Harker, J., Riemsma, R., et al. (2011). Epidemiology of chronic pain and its treatment in The Netherlands. The Netherlands Journal Medicine, 69(3), 141–153.Google Scholar
  2. Breivik, H., Collett, B., Ventafridda, V., Cohen, R., & Gallacher, D. (2006). Survey of chronic pain in Europe: Prevalence, impact on daily life, and treatment. European Journal of Pain, 10(4), 287–333.CrossRefGoogle Scholar
  3. Chronische pijn (2011). Den Haag: Regieraad Kwaliteit van Zorg.Google Scholar
  4. Dutch Pain Society & Samenwerkingsverband Pijnpatienten naar één stem (2017). Zorgstandaard Chronische Pijn.Google Scholar
  5. KNGF (2016). Richtlijn Nekpijn. Amersfoort.Google Scholar
  6. KNGF (2017) Richtlijn Lage rugpijn. Amersfoort.Google Scholar
  7. Lamb, S. E., Hansen, Z., Lall, R., Castelnuovo, E., Withers, E. J., Nichols, V., et al. (2010). Group cognitive behavioural treatment for low-back pain in primary care: A randomised controlled trial and cost-effectiveness analysis. Lancet, 375(9718), 916–923.CrossRefGoogle Scholar
  8. NHG (2013). NHG-Standaard Somatisch Onvoldoende verklaarde Lichamelijk Klachten (SOLK). Utrecht.Google Scholar
  9. NHG (2015). NHG-Standaard Pijn. Utrecht.Google Scholar
  10. Nivel (2018). Meeste consulten bij huisarts voor klachten aan het bewegingsapparaat. Utrecht.Google Scholar
  11. Taskforce “De zorg op de juiste plek” (2018). De juiste zorg op de juiste plek.Google Scholar
  12. Werkgroep Pijnrevalidatie Nederland (2017), Medisch Specialistische Revalidatie bij chronische pijn aan het houdings- en bewegingsapparaat; Position Paper chronische pijn.Google Scholar
  13. Wijma, A. J., Wilgen, C. P. van, Meeus, M., & Nijs, J. (2016). Clinical biopsychosocial physiotherapy assessment of patients with chronic pain: The first step in pain neuroscience education. Physiotherapy theory and practice, 32(5), 368–384.CrossRefGoogle Scholar

Copyright information

© Bohn Stafleu van Loghum is een imprint van Springer Media B.V., onderdeel van Springer Nature 2019

Authors and Affiliations

  • I. P. J. Huijnen
    • 1
  • D. Keizer
    • 2
  • C. M. van Gestel
    • 3
  1. 1.vakgroep RevalidatiegeneeskundeUniversiteit Maastricht, Adelante ZorggroepMaastrichtNederland
  2. 2.Transcare-pijnGroningenNederland
  3. 3.Roessingh centrum voor revalidatieEnschedeNederland

Personalised recommendations