Dagbesteding

, Volume 39, Issue 4, pp 29–29 | Cite as

De Tweede Wereldoorlog

Column
  • 14 Downloads

Samenvatting

Begin mei staan we met elkaar stil bij de Tweede Wereldoorlog; 4 en 5 mei zijn bijzondere dagen voor wie in de ouderenzorg werkt. Op 4 mei maken we op de dagbesteding met elkaar een bloemenkrans voor op tafel. In het midden zetten we een kaars en we lezen een gedicht over vrijheid. Op 5 mei is er gebak en versieren we de groepsruimte.

Uit de dagelijkse praktijk

Daphne Euser werkt als activiteitenbegeleidster op een dagbesteding voor ouderen met dementie in Rotterdam.

Voor Dagbesteding schrijft zij een column over haar praktijkervaringen.

Begin mei staan we met elkaar stil bij de Tweede Wereldoorlog; 4 en 5 mei zijn bijzondere dagen voor wie in de ouderenzorg werkt. Op 4 mei maken we op de dagbesteding met elkaar een bloemenkrans voor op tafel. In het midden zetten we een kaars en we lezen een gedicht over vrijheid. Op 5 mei is er gebak en versieren we de groepsruimte.

Ik werk op een dagbesteding in Rotterdam. Bijna al mijn cliënten hebben hun hele leven in deze stad gewoond. Zij hebben de oorlog intens beleefd. Het is niet voor te stellen hoe het moet zijn geweest, toen in mei 1940 Duitse vliegtuigen de Rotterdamse binnenstad bombardeerden.

De meeste ouderen uit mijn groep waren kind. Een van hen vertelt regelmatig op de groep: ‘We hoorden vliegtuigen overvliegen. Het waren er ontzettend veel. Mijn zusje vroeg: wat er valt er uit? Nou, daar kwamen we snel achter …’ Iedere oudere heeft zijn eigen verhaal. De een herinnert zich hoe er geen enkel raam meer in het huis heel was. Een ander woonde in een benedenwoning met acht broers en zussen, waar tante ook nog bijkwam met haar kinderen, omdat ze geen huis meer hadden.

Het bombardement was nog maar het begin. Duitsers gebruikten de scholen als onderdak, waardoor velen nog maar halve dagen naar school mochten. Scholen werden samengevoegd en deelden schoolgebouwen. Er was honger. Een man vertelde hoe hij van Rotterdam naar Gouda liep.

Daar nam een jonge Duitsers hem mee. Hij mocht achter in de wagen onder een deken liggen. Zo smokkelde de Duitser hem door wegcontroles heen, zodat hij uiteindelijk in Overrijssel bij een boer terechtkwam. Deze man is nu 93 en heeft nog steeds contact met de familie waar hij tijdelijk woonde en die hem voorzag van werk en voedsel.

De razzia’s zijn ook vreselijke dagen geweest voor de inwoners van Rotterdam. Broers en vaders werden onder dwang meegenomen. Ze moesten werken in Duitsland. Slechts een enkeling kon ontkomen. Zo dook de broer van een dame uit mijn groep onder. Hij kroop via een luik onder de grond, kleed erover een grote ton erop. Toen de Duitsers binnenkwamen, zei moeder: ‘Hier zijn alleen kinderen.’

Er zijn ontelbaar veel verhalen. Sommige ouderen hebben nooit over de oorlog gesproken, maar door de dementie beginnen ze erover te praten. Op de groep worden herinneringen gedeeld. Men steunt elkaar.

Naast de angst en verdriet uit het verleden is het fijn om te zien dat er ook trots is. De trots op hun stad Rotterdam. De sterkste, moedigste en mooiste stad van Nederland!

Daphne

Copyright information

© Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V. 2018

Authors and Affiliations

  • Daphne
    • 1
  1. 1.

Personalised recommendations