Tandartspraktijk

, Volume 39, Issue 3, pp 29–29 | Cite as

Kindertandheelkunde in Utopia

  • René Gruythuysen
Column
  • 10 Downloads

Samenvatting

Lang geleden waren er tandartsen algemeen practici in Utopia die het moesten doen met 2 erkende specialismen: kaakchirurgie en orthodontie. De tijd stond niet stil. Daardoor kwamen gedifferentieerde vakgebieden tot ontwikkeling. Dat gebeurde ook bij de kindertandheelkunde. Men vond dat kinderen recht hadden op volwaardige mondzorg. Dat hield toen nog in restauratieve behandeling, chirurgie en natuurlijk preventie. Er werden pedodontologen opgeleid. Velen van hen werkten gedurende hun opleidingstijd in de privépraktijk van hun opleider. Boze tongen spraken van belangenverstrengeling. Maar daar was geen sprake van, want de opleider had slechts oog voor de belangen van de doelgroep: het kwetsbare kind.

De pedodontologen in Utopia ervoeren het al als een bevrijding dat restauratie (en narcose!) veel minder vaak nodig bleek. Het gaf zoveel meer speelruimte om de oorzaak aan te pakken. Toepassing van zilverdiaminefluoride zal de feestvreugde nog verhogen en de ouders ook blijer maken.

Aanvankelijk moesten kinderen die alleen onder narcose konden worden behandeld naar het ziekenhuis. Dat leverde lange wachtlijsten op en daarom kwamen er centra voor bijzondere tandheelkunde waar deze zorg ook kon worden geboden.

Maar opnieuw ontstonden er lange wachtlijsten. De opleider van de pedodontologen zag dat met lede ogen aan. Wat naar voor al die kinderen, vond hij. Daarom besloot hij in navolging van een Australische collega in zijn eigen klinieken narcosebehandelingen aan te bieden. Postdoc-studenten volgden zijn voorbeeld na hun opleiding. Toch was niemand blij, want het cariësprobleem onder de jeugd nam niet af. Ook was men zich bewust van de risico’s die jonge kinderen lopen door de narcosebehandeling. Maar ja, wat kon men anders? De kinderen moesten toch adequate hulp krijgen …

Na een aantal jaren verscheen een lichtpuntje aan de horizon. Uit onderzoek bleek dat men het cariësproces een halt kon toeroepen zonder te restaureren. Zo kwam er langzamerhand meer aandacht voor een niet-restauratieve benadering. De pedodontologen waren dolgelukkig. Eindelijk kwam er zicht op een meer kindvriendelijke benadering. De opleiding voor pedodontoloog kreeg een totaal ander karakter. Men zag ongekende mogelijkheden om meer aandacht aan de oorzaak van het cariësprobleem te besteden. Enthousiast stortte men zich op onderzoek om de niet-restauratieve benadering verder te ontwikkelen. Het aantal behandelingen onder narcose nam drastisch af en de contacten met de verwijzende collega’s werden geïntensiveerd ter verbetering van de nazorg. Dat leidde ertoe dat steeds meer narcosefaciliteiten werden afgestoten. De pedodontologen konden zich daardoor meer gaan richten op de behandeling van kinderen met complexe problematiek.

Veel kinderen die vroeger dure behandelingen onder narcose ondergingen werden nu door mondhygiënisten begeleid die zich hadden bekwaamd in de niet-restauratieve benadering en in motiverende gespreksvoering.

Maar de enthousiast geraakte pedodontologen waren nog niet tevreden. Zij bedachten een plan voor een georganiseerde aanpak van de mondzorg voor kinderen. Iedere mondzorgpraktijk kon hieraan deelnemen, tenminste als men bereid was de criteria voor de oorzakelijke aanpak van het cariësprobleem te ondersteunen. Het plan sloeg aan en daardoor kwam er meer integrale aandacht voor kinderen die het slachtoffer waren van verwaarlozing van mondverzorging. Samen met de jeugd(gezondheids) zorg werden er projecten opgezet. De overheid was blij met deze ontwikkeling en verleende steun waar mogelijk. Natuurlijk ging het niet allemaal van een leien dakje, maar het leidde met vallen en opstaan wel tot een afname van de cariësprevalentie bij de jeugd. De pedodontologen uit Utopia werden over de hele wereld gevraagd om presentaties te geven over het ontwikkelde model voor de aanpak van de mondzorg bij de jeugd. De opleider van de pedodontologen was blij dat hij dit nog mocht meemaken. Eigenlijk begreep hij niet waarom de pedodontologen niet eerder op het idee waren gekomen, want in de kern deed G.V. Black al meer dan 100 jaar geleden hetzelfde.

Terug naar de werkelijkheid! Op basis van een recent gerandomiseerd klinisch experiment uit Greifswald kwamen de onderzoekers tot de conclusie dat restauratie leidt tot maskeren van de cariësactiviteit. Tussen de melkmolaren behandeld met NRC en compomeerrestauraties werd na 2½ jaar geen klinisch relevant of significant verschil gevonden. Dat leidde tot twijfel over het nut van het maken compomeerrestauraties bij verhoogde cariësactiviteit (Santamaria e.a., 2017). De verwachting is dat door toepassing van zilverdiaminefluoride de resultaten voor NRC aanzienlijk gunstiger uitpakken. Wie kan er nu op tegen zijn dat droom en werkelijkheid elkaar naderen?

Copyright information

© Bohn Stafleu van Loghum is een imprint van Springer Media B.V., onderdeel van Springer Nature 2018

Authors and Affiliations

  • René Gruythuysen
    • 1
  1. 1.

Personalised recommendations