Huisarts en wetenschap

, Volume 60, Issue 11, pp 565–569 | Cite as

Huisartsopleiders over omgaan met evidence-based medicine

  • Helga Raghoebar-Krieger
  • Henk Bosveld
  • Jan Winters
onderzoek
  • 16 Downloads

Samenvatting

Raghoebar-Krieger H, Bosveld H, Winters J. Huisartsopleiders over evidence-based medicine. Huisarts Wet 2017;60(11):560-3.

Doel In het kader van een nascholing in evidence-based medicine (EBM) voor huisartsopleiders onderzochten wij of en hoe huisartsopleiders wetenschappelijke informatiebronnen gebruiken, hoeveel kennis zij hebben van onderzoeksbegrippen, of zij behoefte hebben aan nascholing terzake en in hoeverre zij betrokken zijn bij de PICO-CAT van hun aios.

Methode Op een nascholingsdag voor huisartsopleiders in november 2014 vroegen we alle aanwezige opleiders een vragenlijst in te vullen.

Resultaten We ontvingen 107 vragenlijsten (96%) ingevuld retour. Als bron van wetenschappelijke informatie gebruikten de respondenten vooral NHG-standaarden (89%) en Google (67%), veel minder vaak websites zoals PubMed (7%) en Clinical Evidence (5%). Het kennisniveau van onderzoeksbegrippen varieert sterk: 91% wist wat incidentie betekent, slechts 2% wat een ROC-curve is. Hun vermogen om deze begrippen aan aios uit te leggen was gemiddeld 10-20% lager dan hun kennisniveau, maar slechts ongeveer de helft had behoefte aan EBM-nascholing. De helft wist over welk onderwerp zijn of haar laatste aios een CAT schreef, maar slechts 20% wist waar die afkorting voor staat.

Conclusie EBM werd 25 jaar geleden geïntroduceerd, maar nog steeds schieten de kennis en vaardigheden van onze huisartsopleiders tekort om adequaat EBM-onderwijs aan aios te geven. Daarbij komt dat veel huisartsopleiders, ongeacht hun kennisniveau, geen behoefte zeggen te hebben aan EBM-scholing. Huisartsopleidingen moeten op zoek naar een manier om huisartsopleiders te overtuigen van de waarde van EBM.

onderzoek huisartsopleiding Evidence-based medicine 

LITERATUUR

  1. 1.
    Kortekaas MF, Bartelink MEL. Evidence-based medicine, meer dan evidence alleen. Huisarts Wet 2017;60(9):450.Google Scholar
  2. 2.
    Kortekaas MF. Improving evidence-based general practice [proefschrift]. Utrecht: Universiteit Utrecht, 2016.Google Scholar
  3. 3.
    Te Pas E. Blended learning in continuing professional development: Studies on a blended learning intervention on EBM for GP-trainers [dissertation]. Amsterdam: Universiteit van Amsterdam, 2015.Google Scholar
  4. 4.
    Verhoeven AAH. Information-seeking by general practitioners [dissertation]. Groningen: Rijksuniversiteit Groningen, 1999.Google Scholar
  5. 5.
    Van de Vijver P, Van der Post K, Rosmalen K, Eyck M, Maiburg B, Kist J, et al. Competentieprofiel van de huisarts. Utrecht: Concilium voor de huisartsopleiding/LHV/NHG/Huisartsopleiding Nederland, 2016.Google Scholar
  6. 6.
    Muurling J. Academisering van de huisartsopleiding [internet]. Nieuwsbrief Huisartsopleiding Nederland, december 2011. http://www.nieuwsbriefhuisartsopleiding.nl/Archief/nr%208%20-%20december%202012/index.htmlGoogle Scholar
  7. 7.
    Kramer AWM, Zuithoff P, Jansen JJM, Tan LHC, Grol RPTM, Van der Vleuten CPM. Growth of self-perceived clinical competence in postgraduate training for general practice and its relation to potentially influencing factors. Adv Health Sci Educ Theory Pract 2007;12:135-45.Google Scholar
  8. 8.
    Regehr G, Mylopoulos M. Maintaining competence in the field: learning about practice, through practice, in practice. J Contin Educ Health Prof 2008;28:S19-23.Google Scholar
  9. 9.
    Van Dijk N, Hooft L, Wierenga-de Waard M. What are the barriers to residents’ practising evidence-based medicine? A systematic review. Acad Med 2010;85:1163-70.Google Scholar

Copyright information

© Bohn Stafleu van Loghum 2017

Authors and Affiliations

  • Helga Raghoebar-Krieger
    • 1
  • Henk Bosveld
    • 1
  • Jan Winters
    • 1
  1. 1.

Personalised recommendations