Denkbeeld

, Volume 30, Issue 2, pp 4–4 | Cite as

Wat ons bindt

  • Hugo van Waarde
Redactioneel
  • 57 Downloads

Samenvatting

Ze maakten zich grote zorgen, het echtpaar dat in maart voor het eerst naar het Alzheimer Café Almere kwam. Mevrouw had net te horen gekregen dat ze de ziekte van Alzheimer had en meneer kampte met ernstige hartproblemen.

Ze maakten zich grote zorgen, het echtpaar dat in maart voor het eerst naar het Alzheimer Café Almere kwam. Mevrouw had net te horen gekregen dat ze de ziekte van Alzheimer had en meneer kampte met ernstige hartproblemen. ‘Wat gebeurt er met mijn vrouw als ik onverwacht in het ziekenhuis moet worden opgenomen?’ was de vraag die hem begrijpelijkerwijze op de lippen brandde. Wie zou er dan voor haar zorgen?

De aanwezige hulpverleners konden het echtpaar niet geruststellen. Integendeel, hun vrees voor de toekomst nam door de reacties alleen maar toe. ‘Het komt er dus op neer dat mijn vrouw grotendeels moet vertrouwen op haar familie en vrienden,’ concludeerde meneer. ‘Nou, we denken natuurlijk wel mee,’ zei de casemanager, ‘maar de rol van familie en vrienden is onontbeerlijk.’

Deze discussie zette kwaad bloed bij oud-Denkbeeld-columniste Suus die zelf kampt met de nare gevolgen van Lewy Body Dementie. ‘Een schande,’ vond ze het, ‘dat in deze samenleving ouderen en mensen met dementie zo aan hun lot worden overgelaten. Is dit nu beschaving, gaan we zo met onze ouderen om? Ik wil dat mijn kinderen mijn kinderen zijn en niet mijn hulpverleners!’ Een luid applaus vulde het Alzheimer Café, vrijwel alle bezoekers waren het hartgrondig met haar eens. En tijdens de afsluitende borrel werd door de aanwezigen nog eens stevig tegen elkaar opgeboden met alle negatieve ervaringen met hulp thuis, dagopvang en het verpleeghuis.

Dit voorval heeft me de afgelopen weken niet losgelaten en ik heb dan ook besloten om er de volgende keer in het Alzheimer Café nog eens op terug te komen. Want de realiteit van 2018 is dat er onvoldoende personeel is en dat er onvoldoende plaatsen zijn voor tijdelijke zorg. Daar tijdens verjaardagen of Alzheimer Caféavonden eens goed schande van spreken, lucht natuurlijk even op en is ook heel begrijpelijk, maar het neemt het onderliggende probleem niet weg. Of we het nu willen of niet, we zullen zelf met vrienden en familie een belangrijk deel van de zorg voor onze rekening moeten nemen. Op dit moment al en in de toekomst nog meer. Dat je samen met elkaar dingen doet – zorgt, activiteiten onderneemt – zou niet alleen meer dan nu de norm moeten zijn, het zou moeten uitnodigen om nog een stap verder te gaan.

Momenteel worden verpleeghuizen en dagcentra in Nederland gevuld met mensen die één ding gemeen hebben: een aandoening. Of het nu dementie is of iets anders, het is leed dat hen samenbrengt. Een prachtig voorbeeld van hoe dat anders kan, leest u in het artikel ‘Van burgerinitiatief tot bruisende ontmoetingsplek’. Het is een reportage over de winnaars van de Denkbeeldprijs Dementie 2017, het PieterBrueghelHuis in Veghel. Daar komen ook mensen met cognitieve problemen, maar dat is niet de reden dat ze het ontmoetingscentrum bezoeken. Er wordt gebeeldhouwd, geschilderd en gekookt, niet omdat de initiatiefnemers dat hebben bedacht maar omdat de bezoekers dat graag willen doen. En dan wordt het gewoon georganiseerd. Wil je met je partner meekomen dan kan dat natuurlijk. Om samen iets te doen, maar apart mag ook. Zo ontmoet je nieuwe mensen waarmee je niet je beperking deelt, maar een activiteit waaraan je beiden plezier beleeft. Van mij mag mogen PieterBrueghelHuizen dan ook door heel het land als paddenstoelen uit de grond rijzen. Misschien ben ik een optimist, maar ik geloof dat wanneer mensen elkaar regelmatig – uit eigen keuze – in zo’n setting ontmoeten, een beetje naar elkaar omkijken en voor elkaar zorgen helemaal geen probleem meer is.

Copyright information

© Stichting Tijdschrift voor Psychogeriatrie 2018

Authors and Affiliations

  • Hugo van Waarde
    • 1
  1. 1.adjunct-hoofdredacteur

Personalised recommendations