Advertisement

Supervisie en Coaching

, Volume 23, Issue 4, pp 171–172 | Cite as

Boekbespreking

  • Hans Bennink
Literatuur

Samenvatting

Reflecteren is volgens de auteur een veel gehanteerde vorm van leren die men zich eigen moet maken. Daarmee is het een vaardigheid, een in de opleiding te verwerven competentie, en niet alleen in hulpverleningsberoepen. In al die beroepen en functies waarin iemand in direct contact staat met andere personen, is reflectie gewenst en nodig voor bijvoorbeeld leidinggevenden, pastoraal werkers en docenten. Reflecteren als competentie moet geleerd worden, maar in de praktijk van veel opleidingen blijkt het trainen ervan weinig aandacht te krijgen. Vooral voor beginnende studenten is reflecteren nog een tamelijk abstracte aangelegenheid, waarmee er dus een gat zit tussen twee uitersten: níet en wél kunnen reflecteren.

Bibliografie

  1. Bie, D. de, & J. de Kleijn (2001). Wat gaan we doen? Het construeren en beoordelen van opdrachten. Houten/Diegem: Bohn Stafleu Van Loghum.Google Scholar
  2. Faber, M. (1990). Supervisie aan adolescenten. Supervisie in Opleiding en Beroep, 7 (3), 5-20. Ook in W. Regouin & F. Siegers (red.) (2005), Supervisie in opleiding en beroep. Verzameling tijdschriftartikelen uit de periode 1983-2002 (pp. 59-75). Houten: Bohn Stafleu van Loghum.Google Scholar
  3. Hendriksen, J. (2005). Cirkelen rond Kolb. Begeleiden van leerprocessen. Soest: Nelissen.Google Scholar
  4. Vermunt, J. (1992). Leerstijlen en sturen van leerprocessen in het hoger onderwijs. Naar procesgerichte instructie in zelfstandig denken. Amsterdam: Swets & Zeitlinger.Google Scholar

Copyright information

© Bohn Stafleu van Loghum 2006

Authors and Affiliations

  • Hans Bennink
    • 1
  1. 1.

Personalised recommendations