Advertisement

Psychopraxis, jaargang 2005

, Volume 7, Issue 6, pp 210–213 | Cite as

Hulpverlening en klachtrecht: een gespannen verhouding

  • Betty Butz-Boer
  • Ron Berghmans
artikelen
  • 63 Downloads

Samenvatting

Het klachtrecht beoogt cliënten een handreiking te bieden in situaties waarin naar hun oordeel in de begeleiding of behandeling iets is misgegaan of anders had moeten verlopen. De basis voor een klacht ligt dus in een ervaren ongenoegen van de cliënt. Hulpverleners moeten (leren) omgaan met deze noviteit in hun praktijk. Een ontevreden cliënt kan de hulpverlener en de hulpverlening immers op de proef stellen. In discussies over en onderzoek naar het functioneren van het klachtrecht in de GGZ is dit een onderbelicht aspect. Hoe ervaren hulpverleners onvrede en klachten van cliënten? Hoe gaan ze ermee om? Welke invloed heeft al dan niet expliciet geuit ongenoegen op het hulpverleningsproces? Anticiperen hulpverleners op een mogelijke klacht? Ondersteunen hulpverleners elkaar bij het omgaan met onvrede en klachten van cliënten? In dit artikel komen dit soort vragen aan bod. Allereerst worden enkele ontwikkelingen in het recht en de hulpverlening beschreven.

klachtrecht copingstrategieën hulpverlener 

Literatuur

  1. Friele RD ea (1999) Evaluatie wet klachtrecht cliënten zorgsector. Den Haag: NIVEL/SOKGGoogle Scholar
  2. Sluijs EM ea (2004) WKCZ klachtbehandeling in ziekenhuizen: verwachtingen en ervaringen van cliënten. Den Haag: NIVEL/ZonmwGoogle Scholar
  3. Berghmans RLP (1992) Om bestwil. Paternalisme in de psychiatrie. Amsterdam: Thesis PublishersGoogle Scholar
  4. Leenen HJJ (1994) Handboek gezondheidsrecht; deel I Rechten van mensen in de gezondheidszorg. Alphen aan den Rijn: SamsomGoogle Scholar
  5. Widdershoven GAM ea (2003) Zelfbeschikking of goede zorg? Ethische kanttekeningen bij juridisering in de hulpverlening. In AH Schene ea (red) Jaarboek voor psychiatrie en psychotherapie 2003-2004. Houten/Mechelen: Bohn Stafleu Van Loghum, p 325-338Google Scholar
  6. Kaasenbrood A ea (2004) Indicatie: geen behandeling. Maandblad geestelijke volksgezondheid 4: 291-302Google Scholar
  7. Legemaate J (1994) Recht en realiteit. Juridische normering en het therapeutisch proces. Rotterdam: Erasmus Universiteit (inaugurele rede)Google Scholar
  8. Widdershoven GAM ea (2003), zie noot 5Google Scholar

Copyright information

© onbekend 2005

Authors and Affiliations

  1. 1.

Personalised recommendations