Advertisement

Denkbeeld

, Volume 30, Issue 5, pp 42–42 | Cite as

Ontdekkingstocht

Hartenkreet
  • 87 Downloads

Samenvatting

Op een dag vroeg een collega iets aan me. Het moest direct gebeuren, ze bleef er maar op aandringen en het lukte maar niet. Dat is bij mij een dingetje, want ik wil alles goed doen.

Op een dag vroeg een collega iets aan me. Het moest direct gebeuren, ze bleef er maar op aandringen en het lukte maar niet. Dat is bij mij een dingetje, want ik wil alles goed doen. Ik klapte helemaal dicht en moest huilen, er werd gedacht aan een burn-out. Via de huisarts kwam ik bij de psycholoog en uiteindelijk via haar bij het ziekenhuis. Voordat we wisten dat het alzheimer was, waren we twee jaar verder. En wat nu, denk je dan, wat komt er op me af? Ik heb zo gehuild, dat kan ik gewoon niet uitleggen. En het was ook nog eens de dag vóór het huwelijk van mijn zoon... Maar je moet door, je kunt niet zeggen: nou ga ik niets meer doen. Bij de huisarts heb ik wel gezegd dat als ik helemaal van het padje ben, dat ik dan niet meer verder hoef te leven. Dat heb ik heel sterk. Ik weet dat ik niet oud word en dat vind ik wel jammer. Toch is kwaliteit van leven belangrijker voor mij dan een lang leven. Gelukkig heb ik mijn man Hans en de kinderen, daar ben ik heel blij mee.

Soms gaat het lekker, soms ook niet. Ik voel me dan toch somber en daar moet ik wel voor waken. Mijn werk is definitief gestopt, ze zijn er denk ik bang voor, voor dat woord ‘alzheimer’. Maar misschien weten ze er ook gewoon niet veel van. Dat ik niet meer werk, vind ik erg jammer, ik voelde me daar altijd nuttig en had graag vrijwilligerswerk willen blijven doen. Iets voor een ander kunnen doen, is voor mij heel belangrijk. Het is ook niet zo dat als je alzheimer hebt, dat je dan niets meer kan. Ik vind van mijzelf dat ik nog wel iets kan en Hans zegt dat ook vaak. Ik heb misschien dementie, maar ik ben niet gek. Hooguit een beetje goed gek.

Maar ergens blijf ik me er wel voor schamen, voor die dementie. Een keer zei iemand in de rij voor me bij de kassa dat ze nog wat vergeten was. Dat vond ik zo leuk, dat andere mensen ook wat vergaten! Ik ben dus niet de enige, dacht ik, het is dus niet raar. Het voelde als een bevrijding! Ja, dat gevoel geef ik mezelf misschien wel, dat het raar is. Maar dat valt eigenlijk wel mee, niet alles is dementie, sommige dingen zijn ook gewoon menselijk. Ja, ik moet op zoek naar de positieve punten, het is een ontdekkingstocht.

Copyright information

© Stichting Tijdschrift voor Psychogeriatrie 2018

Authors and Affiliations

  • Marian
    • 1
  1. 1.

Personalised recommendations