Cross-cultural Comparison of Medicinal Plants Used to Treat Infections in Northern Thailand

  • Kamonnate SrithiEmail author
  • Chusie Trisonthi
  • Angkhana Inta
  • Henrik Balslev


Drug resistance in pathogenic microorganisms threatens both human and animal health. This has prompted the search for new antimicrobial drugs, including the ones from plant-derived medicines. Some researchers have suggested that medicinal plants used by multiple cultures are more likely to be pharmacologically active. We interviewed 808 informants across seven ethnic groups in northern Thailand about their traditional knowledge of medicinal plants. Plants used to treat infections were compared and agreement about a particular use of a plant was evaluated using the “frequency of citation.” When agreements were found between two or more informants, we searched for confirmation in other studies for medicinal uses and biological activities reported for that particular plant species. Of the 808 informants, 103 mentioned 199 distinct plant uses of 143 plant species to treat 21 different “infection” disorders. Of the 199 plant uses, 114 were mentioned by two or more informants; 15 plant uses were shared between different ethnic groups and 55 plant uses were shared within the same ethnic group and had identical or similar uses mentioned in other studies, sometimes in distantly located cultures. The convergent information suggests the bioactivity of a certain plant that may have been discovered independently. However, the remaining 44 plant uses that were shared within the same ethnic group are here reported for the first time with considerable agreement among informants. These new plant uses should be given high priority in bioscreening for new antimicrobial drugs.

Key Words

Antimicrobial resistance Antimicrobial activity Ethnobotany Ethnomedicine New drug discovery Traditional medicine 

Thai Abstract

การดื้อยาในจุลินทรีย์ก่อโรคเป็นภัยคุกคามต่อสุขภาพของมนุษย์และสัตว์ ด้วยเหตุนี้จึงได้มีการค้นหายาต้านจุลชีพชนิดใหม่รวมไปถึงยาต้านจุลชีพที่ได้จากพืชสมุนไพรด้วย นักวิจัยบางท่านได้เสนอว่าพืชสมุนไพรที่ถูกนำมาใช้ในการรักษาอาการที่เหมือนกันโดยหลากหลายกลุ่มวัฒนธรรมน่าจะมีแนวโน้มเพิ่มมากขึ้นที่พืชสมุนไพรเหล่านั้นอาจมีฤทธิ์ทางเภสัชวิทยา ในการศึกษานี้จึงได้ทำการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลจำนวน 808 คนจาก 7 กลุ่มชาติพันธุ์ในภาคเหนือของประเทศไทยเกี่ยวกับองค์ความรู้ดั้งเดิมด้านการใช้พืชสมุนไพร เพื่อเปรียบเทียบชนิดพืชสมุนไพรที่ใช้รักษาอาการติดเชื้อและประเมินความเห็นพ้องในกลุ่มผู้ให้ข้อมูลเกี่ยวกับการใช้ประโยชน์ของพืชชนิดต่าง ๆ โดยใช้ดัชนี “ความถี่ในการกล่าวถึง (frequency of citation)” หากพบว่ามีความเห็นพ้องในการกล่าวถึงการใช้ประโยชน์ของพืชชนิดใดชนิดหนึ่งระหว่างผู้ให้ข้อมูลตั้งแต่ 2 คนขึ้นไปจะทำการสืบค้นข้อมูลในการศึกษาอื่นๆ เพื่อรับรองการใช้ประโยชน์รวมถึงฤทธิ์ทางชีวภาพที่ได้มีรายงานไว้เกี่ยวกับพืชชนิดนั้น ๆ จากการสัมภาษณ์พบว่า มีผู้ให้ข้อมูล 103 คน จาก 808 คน ที่ได้กล่าวถึงการรักษาอาการติดเชื้อโดยใช้พืชสมุนไพร 143 ชนิด รวมทั้งสิ้น 199 การใช้ประโยชน์ และสามารถจำแนกประเภทของอาการติดเชื้อที่มีการกล่าวถึงได้ 21 ประเภท นอกจากนี้พบว่ามี 114 การใช้ประโยชน์ที่มีการกล่าวถึงโดยผู้ให้ข้อมูลตั้งแต่ 2 คนขึ้นไป ในจำนวนนี้มี 15 การใช้ประโยชน์ที่มีความเห็นพ้องในการกล่าวถึงระหว่างผู้ให้ข้อมูลจากต่างกลุ่มชาติพันธุ์รวมถึง 55 การใช้ประโยชน์ที่มีความเห็นพ้องในการกล่าวถึงในกลุ่มผู้ให้ข้อมูลจากชาติพันธุ์เดียวกันที่พบรายงานการใช้ประโยชน์ที่เหมือนหรือคล้ายคลึงกันในการศึกษาอื่น ๆ ซึ่งบางครั้งพบว่าเป็นการใช้ประโยชน์โดยกลุ่มวัฒนธรรมจากพื้นที่ที่อยู่ห่างไกล ความสอดคล้องของข้อมูลการใช้ประโยชน์เหล่านี้บ่งบอกถึงฤทธิ์ทางชีวภาพของพืชสมุนไพรที่เกี่ยวข้องซึ่งอาจถูกค้นพบอย่างอิสระโดยแต่ละกลุ่มวัฒนธรรม อย่างไรก็ตามในการศึกษานี้ยังได้รายงานการใช้ประโยชน์จากพืชสมุนไพรในการรักษาอาการติดเชื้ออีก 44 การใช้ประโยชน์เป็นครั้งแรกและการใช้ประโยชน์บางอย่างนั้นได้รับความเห็นพ้องในการกล่าวถึงเป็นอย่างมากในกลุ่มผู้ให้ข้อมูลจากกลุ่มชาติพันธุ์เดียวกัน พืชสมุนไพรที่เกี่ยวข้องกับการรักษาเหล่านี้จึงควรได้รับการจัดลำดับความสำคัญในการตรวจกรองฤทธิ์ทางชีวภาพเพื่อการค้นหายาต้านจุลชีพชนิดใหม่ด้วย.



This work was supported by the Royal Golden Jubilee Program of the Thailand Research Fund (Grant no. PHD/0023/2549); the Thailand Research Fund (Grant no. TRG5780249); and Maejo University, Chiang Mai, Thailand (Grant no. MJ.2-58-119). We gratefully acknowledge the collaborations of all informants including the translators from 16 villages for sharing their ethnomedicinal knowledge with us and for permitting us to publish our findings. We also acknowledge the use of facilities at the Department of Biology, Faculty of Science, Chiang Mai University and Program in Plant Protection, Faculty of Agricultural Production, Maejo University, Thailand, as well as the assistance of Dr. Prachaya Srisanga and Dr. Wattana Tanming from Queen Sirikit Botanical garden (QSBG) in plant identification. Henrik Balslev thanks the Carlsberg foundation for support to his studies of the Thai flora (Grant no. CF14-0245). Finally, we wish to thank our reviewers and the editor who gave substantial, detailed, and constructive comments which helped us improve the manuscript.

Supplementary material

12231_2018_9435_MOESM1_ESM.docx (65 kb)
ESM 1 (DOCX 65 kb)
12231_2018_9435_MOESM2_ESM.docx (48 kb)
ESM 2 (DOCX 48 kb)

Literature Cited

  1. Albuquerque, U.P. 2010. Implications of ethnobotanical studies on bioprospecting strategies of new drugs in semi-arid regions. The Open Complementary Medicine Journal 2: 21–23.CrossRefGoogle Scholar
  2. Bennett, B.C. and C.E. Husby. 2008. Patterns of medicinal plant use: An examination of the Ecuadorian Shuar medicinal flora using contingency table and binomial analyses. Journal of Ethnopharmacology 116(3): 422–430.CrossRefGoogle Scholar
  3. Bletter, N. 2007. A quantitative synthesis of the medicinal ethnobotany of the Malinké of Mali and the Asháninka of Peru, with a new theoretical framework. Journal of Ethnobiology and Ethnomedicine 3: 36. doi: Scholar
  4. Cook, F.E.M. 1995. Economic Botany Data Collection Standard. Royal Botanic Gardens, Kew, London.Google Scholar
  5. Cowan, M.M. 1999. Plant products as antimicrobial agents. Clinical Microbiology Reviews 12(4): 564–582.CrossRefGoogle Scholar
  6. Cox, P.A. and M.J. Balick. 1994. The ethnobotanical approach to drug discovery. Scientific American 270(6): 82–87.CrossRefGoogle Scholar
  7. Dessaint, W. Y. 1981. The Tin (Mal) dry rice cultivators of northern Thailand and northern Laos. Journal of the Siam Society 69: 103–137.Google Scholar
  8. Gilani, A.H. and A.U. Rahman. 2005. Trends in ethnopharmacology. Journal of Ethnopharmacology 100 (1–2): 43–49.CrossRefGoogle Scholar
  9. Heinrich, M., A. Ankli, B. Frei, C. Weimann, and O. Sticher. 1998. Medicinal plants in Mexico: Healers’consensus and cultural importance. Social Science and Medicine 47(11): 1859–1871.CrossRefGoogle Scholar
  10. Hernández, T., M. Canales, J.G. Avila, A. Duran, J. Caballero, A. Romo de Vivar, and R. Lira. 2003. Ethnobotany and antibacterial activity of some plants used in traditional medicine of Zapotitlán de las Salinas, Puebla (México). Journal of Ethnopharmacology 88: 181–188.CrossRefGoogle Scholar
  11. Hossain, H., P.N. Akbar, S.E. Rahman, T.A. Khan, M.M. Rahman, and I.A. Jahan. 2014. In vivo anti-inflammatory and in vitro antioxidant activities of Toona ciliata leaves native to Bangladesh. Global Journal of Medical Research 14(7): 17–26.Google Scholar
  12. Johnson, L.M. 2006. Gitksan medicinal plants-cultural choice and efficacy. Journal of Ethnobiology and Ethnomedicine 2: 29. doi: CrossRefPubMedPubMedCentralGoogle Scholar
  13. Katiyar, C., A. Gupta, S. Kanjilal, and S. Katiyar. 2012. Drug discovery from plant sources: An integrated approach. AYU 33(1): 10–19.CrossRefGoogle Scholar
  14. Martin, G.J. 1995. Ethnobotany: A methods manual. London: Chapman & Hall.CrossRefGoogle Scholar
  15. Namita, P. and R. Mukesh. 2012. Medicinal plants used as antimicrobial agent: A review. International Research Journal of Pharmacy 3(1): 31–40.Google Scholar
  16. Nguyen, V.T., T.N. Moong, Q.B. Le, and T.S. Mai. 2009. Research on culture of Khmu people: Case study of Huoi Cang 2 village, Bac Ly commune, Ky Son district, Nghe An province, Vietnam. Hanoi. Accessed 27 June 2017.
  17. Ong, H.G. and Y.D. Kim. 2014. Quantitative ethnobotanical study of the medicinal plants used by the Ati Negrito indigenous group in Guimaras Island, Philippines. Journal of Ethnopharmacology 157: 228–242.CrossRefGoogle Scholar
  18. Perve, E. 2006. The hilltribes living in Thailand. Chiang Mai: Alligator Service.Google Scholar
  19. Pommerville, J.C. 2014. Fundamentals of microbiology, 10th ed. Burlington: Jones & Bartlett Learning.Google Scholar
  20. Roersch, C.M.F.B. 2010. Piper umbellatum L.: A comparative cross-cultural analysis of its medicinal uses and an ethnopharmacological evaluation. Journal of Ethnopharmacology 131(3): 522–537.CrossRefGoogle Scholar
  21. Saddiqe, Z., A. Maimoona, and S. Khalid. 2013. Phytochemical analysis and anthelmintic activity of extracts of aerial parts of Solanum nigrum L. Biologia (Pakistan) 59(2): 205–211.Google Scholar
  22. Saslis-Lagoudakis, C.H., E.M. Williamson, V. Savolainen, and J.A. Hawkins. 2011. Cross-cultural comparison of three medicinal floras and implications for bioprospecting strategies. Journal of Ethnopharmacology 135(2): 476–487.CrossRefGoogle Scholar
  23. Schultes, R.E. 1994. Amazonian ethnobotany and the search for new drugs. Ciba Foundation Symposium 185: 106–115.PubMedGoogle Scholar
  24. Setyawan, A.D. 2009.Traditionally utilization of Selaginella; field research and literature review. Nusantara Bioscience 1(3): 146–158.Google Scholar
  25. Setyawan, A.D. 2011. Review: Natural products from Genus Selaginella (Selaginellaceae). Nusantara Bioscience 3(1): 44–58.Google Scholar
  26. Spring, M.A. 1989. Ethnopharmacologic analysis of medicinal plants used by Laotian Hmong refugees in Minnesota. Journal of Ethnopharmacology 26(1): 65–91.CrossRefGoogle Scholar
  27. Tardío, J. and M. Pardo-de-Santayana. 2008. Cultural importance indices: A comparative analysis based on the useful wild plants of southern Cantabria (northern Spain). Economic Botany 62(1): 24–39.CrossRefGoogle Scholar
  28. The Plant List. 2013. Version 1.1. Accessed 11 July 2017.
  29. Trisonthi, C., P. Trisonthi, P. Srisanga, and A. Inta. 2018. Ethnobotany: A science of folk wisdom. Chiang Mai: Wanida printing [in Thai].Google Scholar
  30. Vijayakumar, R., G. Vaijayanthi, A. Panneerselvam, and N. Thajuddin. 2016. Actinobacteria: A predominant source of antimicrobial compounds. Pages 117–142 in D. Dhanasekaran, N. Thajuddin, and A. Panneerselvam, eds. Antimicrobials: Synthetic and natural compounds. Boca Raton: CRC Press.Google Scholar
  31. Wang, H.K., Y. Xia, Z. Y. Yang, S.L.M. Natschke, and K.H. Lee. 1998. Recent advances in the discovery and development of flavonoids and their analogues as antitumor and anti-HIV agents. Pages 191–226 in J. Manthey and B. Buslig, eds. Flavonoids in the living system. Advances in experimental medicine and biology vol. 439. New York: Springer.CrossRefGoogle Scholar
  32. WHO. 2016. Antimicrobial resistance. . Accessed 25 June 2017.
  33. Williams, L.A.D. 2006. Ethnomedicine. West Indian Medical Journal 55(4): 215–216.CrossRefGoogle Scholar

Copyright information

© The New York Botanical Garden 2019

Authors and Affiliations

  1. 1.Program in Plant Protection, Faculty of Agricultural ProductionMaejo UniversityChiang MaiThailand
  2. 2.Department of Biology, Faculty of ScienceChiang Mai UniversityChiang MaiThailand
  3. 3.Center of Excellence in Bioresources for Agriculture, Industry and MedicineChiang Mai UniversityChiang MaiThailand
  4. 4.Department of Biosciences, section Biodiversity and EcoinformaticsAarhus UniversityAarhus CDenmark

Personalised recommendations