Samenvatting
De weg naar een juiste diagnose is soms bezaaid met valkuilen. Eén daarvan is dat de patiënt de diagnose zelf al gesteld heeft omdat hij de klacht herkent. Het is verleidelijk om dan de diagnose al te gemakkelijk over te nemen. Het blijft echter belangrijk om de anamnese en het lichamelijk onderzoek met een open blik te verrichten, en niet al in het begin van het consult te focussen op slechts één diagnose. Daarbij moeten uiteraard de gegevens uit de anamnese passen bij de bevindingen van het lichamelijk onderzoek.
diagnostiek hart- en vaatziekten klinische les urologie
Literatuur
- Sakalihasan N, Limet R, Defawe OD. Abdominal aortic aneurysm. Lancet 2005;365:1577-89.CrossRefGoogle Scholar
- Knuistingh Neven A. Aneurysma aortae abdominalis: tussen ruptuur en screening. Huisarts Wet 1991;3:386-88.Google Scholar
- Luzzi GA, O’Brien TS. Acute epididymitis. BJU International 2001;87:747-55.CrossRefGoogle Scholar
- Gandhi TK, Sittig DF, Franklin M. Communication breakdown in the outpatient referral process. J Gen Intern Med 2000;15:626-31.CrossRefGoogle Scholar
- Geertsma A, Engelsman C, Haaijer-Ruskamp FM. Overeenstemming van specialistische zorg en bedoeling van de huisarts bij verwijzing van patiënten. Ned Tijdschr Geneeskd 1992;136:1107-11.PubMedGoogle Scholar
Copyright information
© Bohn Stafleu van Loghum 2006