Advertisement

Kind en adolescent

, Volume 24, Issue 3, pp 94–98 | Cite as

Behandeling zonder volledige diagnostiek is onverantwoord

Een reactie op De Haan
  • Wied RuijssenaarsEmail author
Debat

Samenvatting

In een discussie over de relatie tussen diagnostiek en behandeling is het belangrijk om de standpunten niet te baseren op één bepaalde klinische praktijk en die vervolgens als model te gebruiken voor diagnostiek in het algemeen. Betoogd wordt dat diagnostiek altijd volledig dient te zijn, wat niet hetzelfde is als langdurend en onnodig uitgebreid. De uitgebreidheid kan van geval tot geval verschillen en staat niet op voorhand vast. Een goede diagnostische methodologie moet de keuzes hierin rechtvaardigen. Het gevaar van een functionele diagnostiek die niet verder kijkt dan een beperkte probleemclassificatie en het eigen behandelaanbod is dat belangrijke informatie die essentieel is om tot een succesvolle behandeling te kunnen komen buiten beeld blijft.

Literatuur

  1. Bouw, E. V. P., & Plantinga, F. C. (2001). Hetzelfde, maar dan anders. Een vergelijkend onderzoek naar de invloed van risico- en protectieve factoren bij de behandeling van dyslexie. Afstudeerscriptie. Leiden: Universiteit Leiden (Afstudeerrichting Leerproblemen).Google Scholar
  2. De Bruyn, E. E. J., Pameijer, N. K., Ruijssenaars, A. J .J. M., & Van Aarle, E. J. M. (1995). Diagnostische besluitvorming. Handleiding bij het doorlopen van de diagnostische cyclus. Leuven/Amersfoort: Acco.Google Scholar
  3. De Bruyn, E. E. J., Ruijssenaars, A. J. J. M., Pameijer, N. K., & Van Aarle, E. J. M. (2003). De diagnostische cyclus. Een praktijkleer. Leuven/Leusden: Acco.Google Scholar
  4. De Haan, E. (2003). Uitvoerige diagnostiek draagt niet bij aan een betere behandeling. Over diagnostiek in de Jeugd-ggz en kinderpsychiatrie. Kind en Adolescent, 24, 134–140.CrossRefGoogle Scholar
  5. Meijer, S., & Troelstra, A. (1999). Niet-succesvolle en succesvolle behandelingen van dyslexie. Een vergelijkend descriptief onderzoek. Afstudeerscriptie. Leiden: Universiteit Leiden (Afstudeerrichting Leerproblemen).Google Scholar
  6. Ruijssenaars, A. J. J. M. (1995). Behandeling in de orthopedagogiek: kiezen en delen. Tijdschrift voor Orthopedagogiek, 34, 163–178.Google Scholar
  7. Ruijssenaars, A. J. J. M. (2001). Leerproblemen en leerstoornissen. Remedial teaching en Behandeling. Hulpschema's voor opleiding en praktijk. Rotterdam: Lemniscaat.Google Scholar
  8. Van Beukering, T., & Pameijer, N. (2002). Toelaatbaarheidsbepaling en handelingsgerichte diagnostiek: van gescheiden circuits naar functionele afstemming. Tijdschrift voor Orthopedagogiek, 41, 470–473.Google Scholar
  9. Webster-Stratton, C., Reid, J., & Hammond, M. (2001). Social skills and problem-solving training for children with early-onset conduct problems: Who benefits? Journal of Child Psychology and Psychiatry, 42, 943–952 (zie ook: Literatuurselectie. Kinderen en adolescenten, 9, mei 2002, 176–203).CrossRefGoogle Scholar

Copyright information

© Bohn Stafleu van Loghum 2003

Authors and Affiliations

  1. 1.

Personalised recommendations